Een toonaangevende stem in de hedendaagse Braziliaanse muziek: Bia Ferreira maakt van muziek een ruimte voor verzet, heling en bevrijding. Als zangeres, songwriter, multi-instrumentaliste en artiviste beheerst ze het podium met een magnetische présence die even krachtig als teder is.
Ze gaf haar muziek zelf een naam: MMP — Música de Mulher Preta, oftewel “Muziek van een Zwarte Vrouw”. Een genre dat ze moest uitvinden omdat geen enkel bestaand genre alles tegelijk kon omvatten: haar afkomst, haar ervaringen en waar ze voor staat. Structureel racisme, queerfobie, zwart feminisme, liefde, tederheid en gemeenschap — Bia Ferreira scheidt strijd nooit van vreugde. Niets blijft abstract. Alles leeft in het lichaam, de stem en het ritme. Haar teksten behoren tot wat escrevivência wordt genoemd: schrijven vanuit het geleefde leven, waarbij het persoonlijke collectief wordt en autobiografie verandert in maatschappelijke kritiek.
Van soul, reggae, rap, R&B, funk en blues tot Braziliaanse tradities zoals samba en de noordoostelijke repente: elk nummer is tegelijk een statement en een uitnodiging om te dansen. Alleen op het podium met haar gitaar roept ze een volledig orkest op: strijkers, slapbass en percussie, verweven met beatbox, gefluit en een flow die moeiteloos schakelt van furieus naar teder. Ze treedt op als een open zenuw en ontwapent haar publiek vervolgens met een lach.
Bia Ferreira brak door in 2017 met Cota Não É Esmola (veertien miljoen views en inmiddels verplichte te bekijken voor het toelatingsexamen van de Universiteit van Brasília). Haar invloed reikt al lang veel verder dan Brazilië, niet in het minst dankzij haar indrukwekkende showcase op WOMEX Lissabon in 2022. Haar muziek onderwijst zonder te preken en verbindt zonder te versimpelen: eerst wint ze je voor zich met ritme, daarna opent ze je geest.
Vandaag beweegt haar strijd zich ook via liefde, tederheid en luisteren. Bia Ferreira benoemt niet alleen wat er misgaat; ze plant ook zaadjes, herstelt de verbeelding en herinnert gemarginaliseerde lichamen eraan dat ze niet alleen zijn. Haar stem verandert woede in beweging, kwetsbaarheid in kracht en het podium in een plek waar een hele zaal als één stem zingt. Kom voor een concert, maar ervaar een transformatie: je verlaat de zaal niet als dezelfde persoon die binnenkwam.
Stelplaats Marconi MIVB
Je bent er waarschijnlijk al eens voorbijgelopen zonder het ooit op te merken. Op de grens van Ukkel, Vorst en Drogenbos, verscholen achter een 140 meter lange geluidsmuur, slaapt een volledige vloot Brusselse trams. Welkom in stelplaats Marconi. Stel je voor: 27.000 m² hangarruimte, 22 sporen, 75 trams die er in alle rust uitrusten en 170 medewerkers die Brussel in beweging houden. Een onverwachte akoestiek, licht dat weerkaatst op het metaal. Dat is jouw podium.
Dit is geen gewone stelplaats. Het is een gebouw dat vooruitdenkt. Een warmtepomp, 600 zonnepanelen, slimme ledverlichting en een regenwaterreservoir waarmee de trams worden gewassen. Hier gaat niets verloren. De stelplaats bevind zich middenin een groene hub: omringt door inheemse planten, de Groene Wandeling, en thuis aan een kleine kwekerij die wordt beheerd door leerlingen van de Tuinbouwschool van Ukkel. Een blauwdruk voor de stelplaatsen van morgen.
Beloofd: de volgende keer dat je op tram 4, 82 of 92 stapt, weet je waar die vandaan komt. En waar hij gaat slapen.